MCC & AJFC - the end

Hallo bloglezers,

Na een doodse stilte van enige weken/maanden dan weer eens een berichtje en ik denk dat het ook nog wel eens de laatste kan zijn. De banen in luchtvaartland liggen nou eenmaal niet voor het oprapen en daarnaast voel ik niet echt de behoefte om te schrijven over m'n werk. Als ik foto's maak zullen deze op de Flickr pagina verschijnen onder een nieuwe set maar daar zal het dan ook wel zo'n beetje bij blijven....

Goed, wat is er in die +/- 10 weken allemaal gebeurd?
Na eerst 4 weken vrij te zijn geweest en aan het klussen te zijn geslagen bij verschillende vrienden vervolgde de opleiding zich met een cursus op Nyenrode. Daar kregen we een aantal aspecten uitgelegd wat men zoal tegen kan komen/komt in de luchtvaart en dan met name de bedrijven (maatschappijen) zelf. Een zeer interessante 5 dagen vond ik zelf. Na Neyenrode begon dan de MCC en AJFC cursus. MCC staat voor Multi Crew Co-operation, het leren samenwerken als een team op het flightdeck. AJFC staat voor Airline Jet Foundation Course waarin je leert omgaan met het vliegen van een jet. Beide cursussen volgde elkaar op en het totale pakket bestond uit 6 dagen grondschool, een introductie sessie en 15 detail sessies waarvan de eerste 7 voor de MCC waren en de laatste 8 voor de AJFC. Tijdens het MCC gedeelte wordt de automatische piloot tijdens de cruise gebruikt maar tijdens de AJFC gaat het er om dat je alles met de hand vliegt.

Na 3,5 weken hard doorwerken kreeg ik dan gisteren eindelijk de verlossende woorden: Je bent geslaagd! Super, nu dus op zoek naar een baan. Dat zal nog wel even duren, maar ik kan wel zeggen dat ik de opleiding compleet heb afgerond.

Aangezien dit waarschijnlijk de laatste is wil ik iedereen die de weblog bijgehouden en gelezen heeft bedanken en natuurlijk ook bedankt voor de leuke reacties elke keer! Ook wil ik alle familie, vrienden en kenissen bedanken voor hun steun tijdens mijn opleiding. Zonder jullie was het een stuk zwaarder geweest!

Opleidings-wijs was het echt een super tijd! Moeilijkste deel vond ik toch wel de theorie en het leukste deel de MCC - AJFC cursus en de solo-vluchten in Goodyear.
Tot slot heb ik nog 4 foto's genomen in de sim. Ze zijn niet helemaal scherp maar dat kwam door de camera *gnarf* Er was ook geen tijd meer om ze nog eens te maken helaas...

Tot ziens!
Have a good one!
Bye!

Done and dealt with

KLAAR

Zoals de titel en het woord hierboven al zeggen: Ik ben klaar. Op woensdag de 4de maart mocht ik op voor m'n IRT. Route Cranfield - Oxford. Op zich geen vervelende route, ware het niet dat beide velden procedural zijn. Dat wil zeggen dat er geen verkeersleider met radar zit en dat alles via vaste procedures verloopt. En dat is altijd wat lastiger dan de voor ons wel bekende radar vectors waarbij je door de verkeersleider word begeleid op je approach.

Maar goed, je moet het toch kunnen en dus gingen we vol goede moet op weg. Het weer was even twijfelachtig, SCT012CB. 3/8 tot 4/8 van de lucht bedekt met wolken waar CBs inzitten. CBs zijn de nasty ones met turbulentie, icing, hagel, regen en allemaal andere narigheid. Niet iets waar je graag in terecht komt. Maar de examinator was er ok mee dat hij eventueel rond de wolken zou vliegen zou het zo uit moeten komen.

De route verliep goed en na een kleine 25 minuten kwamen we bij Cranfield aan al waar ik een symmetric NDB moest vliegen. Het was alleen wat druk op Cranfield en er was nog meer exam traffic en deze zaten in de hold. Dat betekende voor mij ook gelijk een hold en dus was het rondjes draaien geblazen. gaf mij mooi nog even de tijd om de approach nogmaals door te nemen. Na een rondje of 5 mochten we dan beacon outbound ofwel de procedure vliegen. Allemaal goed gegaan en nadat ik op de minimum descent altitude (MDA) uitkwam rechtdoor tot het missed approach point (MAPt). Daar de go around in gegaan op weg terug naar Oxford. In de klim kreeg ik m'n engine failure drill en ook dat verliep zonder problemen. Op weg naar Oxford nog even wat general handling gedaan welke geen problemen opleverde. Stalls waren ok en ook de unusual attitudes waren goed. Terug naar Oxford om daar de ILS te vliegen en -helaas- nogmaals de hold in te moeten. Op 5nm vanaf Oxford werd ik weer asymmetric gezet en na 3 asymmetric holds was ik weer cleared voor de procedure en ging ik de ILS op. Dat ging vrij aardig tot ik op ongeveer 4nm van de baan zat. Toen verloor ik m'n glijpad. Eerst wat te hoog en de correctie was te groot dus ging ik er uiteindelijk meer dan de maximale halve schaal die je er naast mag zitten onderdoor.
Shit.
Op de decision altitude wel gewoon go-around gegaan. Ook die verliep niet helemaal vlekkeloos. Ik zette keurig 40' aan power, gear up flaps up en daar ging het fout. Ik reikte naar voren om de flaps omhoog te doen en drukte daarbij ook het stuurtje naar voren. En dat is niet de bedoeling, ook getuigende de vraag van de examinator: 'where are we going?' waarop hij een droog antwoord kreeg van mij terwijl ik snel aan het stuurtje trok: 'The wrong way!'. Naja, eind goed maar niet alles goed nog een mooi visueel circuitje gevlogen en netjes aan het dek gezet. Resultaat: een partial pass. Wat zoiets inhoud als alles op 1 sectie na gehaald. Alle fouten zaten gelukkig in 1 sectie en dan mag je een partial vliegen en blijft het nog steeds series 1, iets wat wel zo goed staat op je CV.

Goed, ik de 6de maart weer op, nu dus alleen een ILS vliegen. Asymmetric wel eens waar. Het weer was echt te mooi om waar te zijn bijna. Helemaal helder en een beetje wind die dan wel weer haaks op de baan stond. Nou ja, helemaal helder. Tegen de tijd dat ik moest kwamen er wat wolkjes over drijven maar deze betekende niet veel.
Goed, ik weer omhoog om een uurtje of 2 en na een stukje route te hebben gevlogen die ik nog nooit geoefend had weer terug naar de OX. Het NDB baken op Oxford. Bij de verkeersleiding een no-delay ILS aangevraagd anders had ik weer kans op een hold, waar ze je dan ook weer op kunnen beoordelen en dat moest ik natuurlijk niet hebben. Ik met m'n cross wind van links nog een ruim pad vanaf het baken genomen zodat ik niet de veel naar de localizer (horizontale deel van de ILS) werd geblazen maar de correctie bleek later wel erg groot te zijn. Bochtje om richting de baan en wachten op de localizer. Duurde lang maar er zat beweging in. Localizer mooi in het midden, glijpad mooi in het midden en down we go! Op de decision altitude weer keurig go-around geroepen. Weer 40' zetten, gear up, flaps up en deze keer geen stuurtje naar voren ;) Eenmaal op 89 knopen zei de examinator: 'Test complete, you passed' en dat was voor mij het teken om te zeggen 'You have control.' (big smile) Ik wil best het rondje afmaken maar als je dan weer wat fout doet, kun je daar ook weer op beoordeeld worden en dat willen we liever niet. Voor de laatste keer nog een circuitje boven Oxford waarbij ik niet hoefde te vliegen en na nog een mooie steep turn op 1 motor zette de examinator het vliegtuig op het asfalt van Oxford. En dat was het dan. Engeland zit erop, we zijn klaar. Nou klaar, ik moet de MCC nog in Nederland maar die zit nu vol dus even wachten.

Maandag even alle benodigde handtekeningen halen, logboek laten aftekenen (alle uren kloppen gewoon spot-on dus geen extra vluchten of gezeur), pasjes inleveren, inpakken en wegwezen!

I'm coming home!

Op de proef gesteld

En daar was die dan eindelijk. De 170A. Het 'examen' wat je door moet om je uiteindelijke Instrument Rating Test (IRT) te mogen doen.

De eerste poging verliep niet helemaal zoals gepland. Alles was klaar alleen het weer liet niet toe dat ik kon vertrekken. Dat betekende de volgende dag een nieuwe poging. Weer om 5 uur m'n bed uit, weer plannen, weer het weer checken, weer het vliegtuig checken en deze keer verliep alles zoals het hoort. Om 9:15 de lucht in en een kleine 2 uur later stonden de 3 Seneca wieltjes weer op het asfalt van baan 01 in Oxford.

Om er maar geen doekjes om te winden: 170A, in de pocket. Er waren wel wat kleine op- en aanmerkingen en die worden dan ook meegenomen in de laatste vlucht die ik heb, komende maandag. En daarna is het afwachten wanneer ik m'n IR kan vliegen. Hopelijk deze week nog!

Tussen door heb ik nog m'n radio licentie gehaald dus ik mag nu ook officieel op de luchtvaart frequentie praten tegen de verkeersleiding. Beetje raar dat het een examen betrof van een VFR vlucht terwijl wij alleen maar IFR vliegen. Maar goed, we zijn inmiddels wel gewend dat ze in Engeland alles anders doen.

Afgelopen vrijdag nog even naar Brize Norton geweest. Dat zijn onze militaire zuid-wester buren. Er was een VC10 een beetje touch en go's aan het maken. Of zo als de militaire dit noemen 'to roll'. Even langs de baan gestaan en daarna even om het vliegveld gereden. Nog even een simpel filmpje in elkaar gezet van die VC10. Nog een lekker ouderwets vliegtuig met brullende motoren en zwarte rook. Wat nou milieu vriendelijk -hehehe-

VC10 at Brize Norton from Arjan Hes on Vimeo.

De groeten!