't mag wel in de krant! zo vlak achter elkaar berichtjes op mijn weblog is nog niet veel eerder voorgekomen denk ik. Geschiedenis boeken aanpassen enzo... veel werk dus het volgende bericht laat denk ik wel weer even op zich wachten.
Anyway. Er staat al een tijdje een Dakota DC3 in een hangar op het vliegveld. Nu het weer wat beter wordt (naja...) mag dit vliegtuig eindelijk weer eens buiten kijken. Gisteren vertrok deze kist om vanmorgen weer op het platform te staan. Wij te kijken tussen de lessen door. Komt die man die uit die kist komt naar het hek en ik dacht: laat ik gewoon eens even vragen of ik binnen mag kijken in zo'n ding. Nou, dat kon wel, maar alleen om +/- 10.30. Damn, les! Gelukkig waren er nog meer mensen uit de klas enthousiast en dus konden we om half de les uit. Wij naar het hek en even later kwam diezelfde man weer aan. Ik weer gevraag en ja hoor, de hele klas mocht mee!
En zo liep om kwart voor 11 een stoet van ongeveer 25 mensen over het platform richting de DC3. De kist heeft de 2de wereldoorlog nog meegemaakt maar hij is in perfecte staat. Er werden flink wat foto's geschoten van binnen en van buiten. Velen hebben even plaats genomen op de linker of de rechter stoel in de cockpit. Alles nog lekker zo als het was daar; analoog. Nog een hele klim overigens om daar te komen. Het is natuurlijk een zogenaamde tail-dragger dus achter in stappen en dan omhoog naar voren lopen. Na een minuut of 10 was het leuk geweest en moet de bemannig verder met het werk. Rond een uur of half 12 vertrok de kist namelijk.
Ondanks dat het maar 10 minuutjes was, was het leuk om eens zo'n ding van binnen te zien. Dank aan de bemanning. Zeer binnenkort even wat foto's via het linkje aan de rechter zijde genaamd 'DC3 bezoek'. Tot de volgende...
vrijdag 2 mei 2008
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

2 opmerkingen:
anoniem zei!
fantastisch om zo'n kist te mogen bekijken.
goed gedaan jongen om dat aan die piloot te vragen.
compliment van O en O....
vanuit warm nederland, van harte gefeliciteerd, met jouw verjaardag, en nog vele jaren en vooral veel vlieguren.
leuk die oude dakota
groeten van: ome klaas en tante carla
Een reactie posten