Zoals de titel en het woord hierboven al zeggen: Ik ben klaar. Op woensdag de 4de maart mocht ik op voor m'n IRT. Route Cranfield - Oxford. Op zich geen vervelende route, ware het niet dat beide velden procedural zijn. Dat wil zeggen dat er geen verkeersleider met radar zit en dat alles via vaste procedures verloopt. En dat is altijd wat lastiger dan de voor ons wel bekende radar vectors waarbij je door de verkeersleider word begeleid op je approach.
Maar goed, je moet het toch kunnen en dus gingen we vol goede moet op weg. Het weer was even twijfelachtig, SCT012CB. 3/8 tot 4/8 van de lucht bedekt met wolken waar CBs inzitten. CBs zijn de nasty ones met turbulentie, icing, hagel, regen en allemaal andere narigheid. Niet iets waar je graag in terecht komt. Maar de examinator was er ok mee dat hij eventueel rond de wolken zou vliegen zou het zo uit moeten komen.
De route verliep goed en na een kleine 25 minuten kwamen we bij Cranfield aan al waar ik een symmetric NDB moest vliegen. Het was alleen wat druk op Cranfield en er was nog meer exam traffic en deze zaten in de hold. Dat betekende voor mij ook gelijk een hold en dus was het rondjes draaien geblazen. gaf mij mooi nog even de tijd om de approach nogmaals door te nemen. Na een rondje of 5 mochten we dan beacon outbound ofwel de procedure vliegen. Allemaal goed gegaan en nadat ik op de minimum descent altitude (MDA) uitkwam rechtdoor tot het missed approach point (MAPt). Daar de go around in gegaan op weg terug naar Oxford. In de klim kreeg ik m'n engine failure drill en ook dat verliep zonder problemen. Op weg naar Oxford nog even wat general handling gedaan welke geen problemen opleverde. Stalls waren ok en ook de unusual attitudes waren goed. Terug naar Oxford om daar de ILS te vliegen en -helaas- nogmaals de hold in te moeten. Op 5nm vanaf Oxford werd ik weer asymmetric gezet en na 3 asymmetric holds was ik weer cleared voor de procedure en ging ik de ILS op. Dat ging vrij aardig tot ik op ongeveer 4nm van de baan zat. Toen verloor ik m'n glijpad. Eerst wat te hoog en de correctie was te groot dus ging ik er uiteindelijk meer dan de maximale halve schaal die je er naast mag zitten onderdoor.
Shit.
Op de decision altitude wel gewoon go-around gegaan. Ook die verliep niet helemaal vlekkeloos. Ik zette keurig 40' aan power, gear up flaps up en daar ging het fout. Ik reikte naar voren om de flaps omhoog te doen en drukte daarbij ook het stuurtje naar voren. En dat is niet de bedoeling, ook getuigende de vraag van de examinator: 'where are we going?' waarop hij een droog antwoord kreeg van mij terwijl ik snel aan het stuurtje trok: 'The wrong way!'. Naja, eind goed maar niet alles goed nog een mooi visueel circuitje gevlogen en netjes aan het dek gezet. Resultaat: een partial pass. Wat zoiets inhoud als alles op 1 sectie na gehaald. Alle fouten zaten gelukkig in 1 sectie en dan mag je een partial vliegen en blijft het nog steeds series 1, iets wat wel zo goed staat op je CV.
Goed, ik de 6de maart weer op, nu dus alleen een ILS vliegen. Asymmetric wel eens waar. Het weer was echt te mooi om waar te zijn bijna. Helemaal helder en een beetje wind die dan wel weer haaks op de baan stond. Nou ja, helemaal helder. Tegen de tijd dat ik moest kwamen er wat wolkjes over drijven maar deze betekende niet veel.
Goed, ik weer omhoog om een uurtje of 2 en na een stukje route te hebben gevlogen die ik nog nooit geoefend had weer terug naar de OX. Het NDB baken op Oxford. Bij de verkeersleiding een no-delay ILS aangevraagd anders had ik weer kans op een hold, waar ze je dan ook weer op kunnen beoordelen en dat moest ik natuurlijk niet hebben. Ik met m'n cross wind van links nog een ruim pad vanaf het baken genomen zodat ik niet de veel naar de localizer (horizontale deel van de ILS) werd geblazen maar de correctie bleek later wel erg groot te zijn. Bochtje om richting de baan en wachten op de localizer. Duurde lang maar er zat beweging in. Localizer mooi in het midden, glijpad mooi in het midden en down we go! Op de decision altitude weer keurig go-around geroepen. Weer 40' zetten, gear up, flaps up en deze keer geen stuurtje naar voren ;) Eenmaal op 89 knopen zei de examinator: 'Test complete, you passed' en dat was voor mij het teken om te zeggen 'You have control.' (big smile) Ik wil best het rondje afmaken maar als je dan weer wat fout doet, kun je daar ook weer op beoordeeld worden en dat willen we liever niet. Voor de laatste keer nog een circuitje boven Oxford waarbij ik niet hoefde te vliegen en na nog een mooie steep turn op 1 motor zette de examinator het vliegtuig op het asfalt van Oxford. En dat was het dan. Engeland zit erop, we zijn klaar. Nou klaar, ik moet de MCC nog in Nederland maar die zit nu vol dus even wachten.
Maandag even alle benodigde handtekeningen halen, logboek laten aftekenen (alle uren kloppen gewoon spot-on dus geen extra vluchten of gezeur), pasjes inleveren, inpakken en wegwezen!
I'm coming home!
